Home

De afgelopen week hebben we vooral afscheid genomen van iedereen. Vorige week zaterdag vierden we ons afscheidsfeest / mijn verjaardag in de backpackers in Masaka. Eerst BBQ buiten bij het kampvuur en daarna nog naar een discotheek in Masaka. Zondag bij de dokter op bezoek geweest en daar gelunched. Afgelopen week wat laatste meetings gehad en donderdag hadden we afscheidsfeest in het ziekenhuis. Op zijn Afrikaans begon het twee uur later dan gepland. Verschillende mensen hielden een speech voor ons en we kregen eten, drinken en cadeautjes. Was erg leuk! Daarna gingen we naar Masaka en moesten dus ons appartement verlaten, dat was wel even raar. Het was toch echt ons ‘thuis’ de afgelopen vijf maanden. Ook het afscheid nemen van alle medewerkers van het ziekenhuis en uiteindelijk Kyotera uitrijden was erg raar. ’s Avonds in Masaka gaf Jeroen nog een afscheidsfeest voor alle vrijwilligers in diezelfde discotheek weer. Was ook erg gezellig!

De afgelopen weken hebben we hard gewerkt aan ons verbeterproject. Zo hebben we heel veel dossiers gekocht en in al deze dossiers een blad met standaard patiëntengegevens gedaan. Op deze manier staan de gegevens overzichtelijk bij elkaar. De patiënten hadden voorheen als dossier een stapel losse blaadjes, die in de receptie op maand en jaar gesorteerd lagen. Voor de receptioniste kost het veel tijd deze terug te vinden en daarbij moet de patiënt ook nog eens goed onthouden in welke maand hij of zij de laatste keer het ziekenhuis bezocht heeft. We hebben de dossiers van de patiënten die het ziekenhuis vaak bezoeken omgezet in nieuwe dossiers en alle bladen dus bij elkaar gestopt, achter het formulier met patiëntengegevens. We hebben de hele kast leeggehaald en al deze nieuwe dossiers geordend op alfabet. We hebben boekensteunen uit Nederland, zodat de dossiers goed blijven staan.

Vrijdag 2 april zijn we met Kim naar het Kitovu ziekenhuis in Masaka geweest. Dit is het enige ziekenhuis in de buurt waar een mal nutricion ward is en deze wilde Kim ons laten zien. Dit is een afdeling speciaal voor kinderen die ernstig ondervoed zijn. Het was erg indrukwekkend om te zien. De ‘eiwit-buikjes’ die bijna alle kinderen in de dorpen hier hebben, is een teken van ondervoeding. Maar hier op deze afdeling waren de kinderen er nog veel erger aan toe. Kinderen die ernstig ondervoed zijn, zien er vaak op twee manieren uit: ze zijn of heel erg mager of helemaal opgezwollen. Er waren kinderen bij die zo waren opgezwollen, dat ze bijna niks meer konden. De handen en voeten konden ze bijna niet bewegen en de ogen kregen ze niet eens meer normaal open. En dan dus ook kinderen die zo mager waren dat je alle botten kon zien en dat de armpjes en beentjes zo dun als stokjes waren.

De tijd gaat het echt snel hier! Ik ben nu al 11 weken in Uganda, dus al over de helft.
 
Vorige week woensdag zijn we naar een primary school geweest. Hier hebben we medicijnen uitgedeeld aan de zieke kinderen op de school en dat waren er heel veel! Ieder kind kreeg een hele stapel medicatie voorgeschreven door een verpleegkundige. Zo kreeg ieder kind onder andere verschillende soorten antibiotica, verschillende malariapillen, ontwormings tabletten, vitaminepillen en paracetamol mee. Dus nog voordat er maar een diagnose was gesteld, kreeg het een hele stapel medicijnen door elkaar mee! Dat kan toch niet goed zijn? Hier in Uganda denken ze ook dat alles met medicatie op te lossen is. Patiënten hier krijgen echt stapels medicijnen en ze krijgen bijvoorbeeld ook overal een antibiotica kuur voor.
 

Ik ben op outreach geweest en heb het overleefd! De afgelopen week heb ik ervaren hoe de armste mensen hier in Uganda leven. Vier dagen lang gingen we naar verschillende fishing villages aan Lake Victoria, om HIV testen af te nemen. Deze vissersdorpjes staan erom bekend dat er heel veel mensen seropositief zijn. De vissers zijn vaak de hele dag van huis en komen in verschillende dorpjes, waar ze het virus overdragen door seks te hebben met veel verschillende vrouwen. Deze vrouwen geven het virus weer door aan hun kinderen tijdens de bevalling of door borstvoeding te geven. Ook veel kinderen hebben hier dus HIV of aids.
 

Vorig weekend naar Murchison Falls geweest. Het was echt geweldig! Vrijdagochtend om 5.00 uur vertrokken we vanuit Masaka naar Murchison, waar we 9 uur later aankwamen. We hadden een minuut de tijd om onze spullen weg te leggen, om vervolgens met de ferry over de Nijl te gaan en de eerste game drive te doen. We hebben heel veel dieren van dichtbij gezien, zoals olifanten, giraffen, buffels, apen, zwijnen, hippo’s, een luipaard en heel veel zeldzame vogelsoorten (Bo, het zou dus niks voor jou geweest zijn). Deze game drive was tijdens zonsondergang en het was echt mooi! Hierna gingen we terug naar de lodge waar we sliepen. Dit waren kleine huisjes met 2 bedden erin, ramen zonder glas, overal gaten en scheuren en een deur die niet dicht kon. ’s Nachts hoorde je echt overal om je heen insecten en van allerlei dieren, we sliepen namelijk gewoon in het wildpark. Er liepen honderden torren en termieten over de grond en bij Janey in de douche zat een kameleon.

Op dinsdag is er in het ziekenhuis altijd ART clinic (antiretroviral treatment), waarbij er mensen komen om zich te testen op HIV en voor voorlichting en medicatie (ARV’s). Vorige week dinsdag keek ik mee met de counselor. Eerst komen er patiënten voor pre-counseling, waarbij de counselor informatie geeft over HIV/aids en de patiënten voorbereidt op de HIV-bloedtest. Vervolgens gaan zij naar het lab om bloed af te nemen en een HIV-test te doen. Daarna komen ze weer terug bij de counselor voor post-counseling. Hierbij vertelt hij de uitslag van de bloedtest en hoe het nu verder zal gaan. Van de eerste vier patiënten waren er al meteen drie positief. Onder andere een gescheiden moeder van 22 en haar 11 maanden oude kindje, beide positief. Op het moment dat patiënten dit dan te horen krijgen zie je echt geen enkele reactie of emotie. Niet wanneer ze positief zijn, maar ook niet wanneer ze negatief zijn. Zo raar om te zien. Deze week heb ik meegeholpen in het lab.

Maandag zouden we om 13.00 uur naar de Howash (het sanitatie en hygiëne project) gaan maar dit werd 16.30 uur (welkom in Afrika!). Uiteindelijk hebben we hier tot 19.00 uur naar een verhaal in het Luganda geluisterd en toen gingen we weer terug. Niet echt een nuttige dag dus. Daarna kwamen we erachter dat we alweeeeeer geen water hadden en gingen we weer eens gezellig langs de huisbaas. Uiteindelijk na veel gezeur werd het water weer aangesloten (maar nog steeds is de douche kapot helaas). En nu is ook de lamp in de slaapkamer kapot, wat niet echt handig is aangezien hier geen ramen zijn en het dus pikdonker is (en ik mijn zaklamp kapot gegooid heb). Dus we halen de kaarsen maar weer tevoorschijn, zoals gewoonlijk wanneer de stroom uitvalt.
 

Afgelopen weekend zijn we naar Lake Bunyonyi geweest. We gingen met zijn zevenen: wij vieren van Rakai, Trudy van het Tekera-project en Niels en Hennie van Pelido. Het meer was echt prachtig en we hebben heerlijk uitgerust: lekker in onze zwemkleding in de zon gelegen met een boekje. Ook zijn we met de boot naar twee eilanden gevaren, waar het ook echt super mooi was. We hebben het erg gezellig gehad met zijn alle! (en we gaan het niet meer over die sprinkhaan hebben).
 

De afgelopen dagen weer van alles gezien en gedaan. Het weekend in Masaka was echt heerlijk. We hebben lekker uitgerust en het was erg gezellig met alle vrijwilligers en andere Nederlanders! Zaterdagavond zijn we met zijn alle gaan stappen in Masaka. Zo leuk om te zien hoe dat gaat hier! We waren met een groep van 11 Nederlanders en de enige blanken in deze discotheek. Toch werden we er (in tegenstelling tot op straat) niet steeds aangekeken en aangesproken. Wat ik wel typisch vond was dat er langs de wand overal spiegels hingen en dat veel van de Ugandezen in hun eentje voor de spiegel stonden te dansen. Echt apart om te zien! Ze draaiden gezellige Afrikaanse muziek en het was een super leuke avond! Ze wilden ook allemaal met ons dansen, echt leuk. Om 4.00 uur lagen we uiteindelijk in ons bed.
 

Allereerst: super bedankt voor alle lieve reacties!! Je wil niet weten wat dat met je doet als je hier in je eentje (nouja met zijn vieren dan) in een internetcafé in het verre Afrika zit.

05-01-2010
 

Over 3 weken is het zover: dan zal ik voor 20 weken vrijwilligerswerk gaan doen in Uganda! Ik vertrek op zaterdag 2 januari en vlieg dan van Schiphol naar Entebbe, met een overstap op Cairo. Ik ga samen met Janey, Ellen en Annemarie: drie meiden die samen met mij in het derde jaar HBO-V zitten.
 
Het project waar ik 20 weken vrijwilligerswerk ga doen heet ‘Rakai Community Based Health Project’. Hieronder een korte beschrijving van dit project:
 
Vlakbij Kyotera, een stadje niet ver van Masaka, ligt het Rakai Comunity Based Health Project. In dit gebied heerst veel armoede en is er maar beperkte medische zorg beschikbaar. De kliniek biedt mensen uit de wijde omgeving de mogelijkheid om toch medische zorg te ontvangen.